Anno 1404

Anno 1404
Αποικίστε ανεξερεύνητα νησιά, δημιουργήστε πόλεις και καταστρέψτε τους αντιπάλους σας, σε αυτό το ενδιαφέρον παιχνίδι στρατηγικής.

Είδος: Strategy
Format: PC
Εκδότης: Ubisoft
Ανάπτυξη: Related Designs
Διάθεση: CD Media (210-6854220)
Παίκτες: 1
Απαιτήσεις: 1 GB RAM, Επεξεργαστής 3 GHz, Κάρτα γραφικών 128 MB, HD 6 GB
Επίσημο Site: www.anno.com
Κυκλοφορία: 25/6/2009

Demo: Download
Forum: Official Topic


Το Anno 1404 είναι το τέταρτο παιχνίδι της ομώνυμης σειράς, η οποία αποτελεί μία ενδιαφέρουσα μείξη Sim City με Age of Empires. Όπως και στις προηγούμενες εκδόσεις, σκοπός σας είναι να ανακαλύψετε νέα νησιά σε ανεξερεύνητες θάλασσες και να δημιουργήσετε πόλεις από το μηδέν, χρησιμοποιώντας τις πρώτες ύλες που θα βρείτε σε αυτά, ενώ παράλληλα θα γνωρίσετε ξένους πολιτισμούς. Με κάποιους από αυτούς θα συνάψετε εμπορικές σχέσεις, ενώ με άλλους θα έρθετε σε απευθείας πολεμική σύγκρουση. Παρότι τα βασικά στοιχεία του gameplay παραμένουν τα ίδια, το Anno 1404 εξελίσσει την ήδη επιτυχημένη συνταγή, παρουσιάζοντας καινούργια χαρακτηριστικά, που θα σας προσφέρουν νέους τρόπους παιχνιδιού και μεγαλύτερη ευελιξία στο χτίσιμο της αποικίας σας.

Σενάριο
Η ιστορία του παιχνιδιού εξελίσσεται στον μεσαίωνα και ξεκινάει όταν ορίζεστε διοικητής ενός νησιού από τον αυτοκράτορα. Πολύτιμος σύμβουλος στα πρώτα σας βήματα είναι ο Λόρδος Richard Northburgh, ο οποίος σύντομα σας πληροφορεί ότι ο μεγαλειότατος έχει προβλήματα υγείας και γι’ αυτό το λόγο αποφασίζει να χτίσει έναν μεγαλοπρεπή καθεδρικό ναό, ζητώντας τη βοήθειά σας. Εν τω μεταξύ, ο καρδινάλιος Lucius ετοιμάζει μία Σταυροφορία εναντίον της ανατολής, βοηθούμενος από τον Guy Forcas.

Πρώτες ύλες και δημιουργία αποικίας
Προτού εξηγήσουμε τα βήματα για την δημιουργία μιας αποικίας, πρέπει να αναλύσουμε το σύστημα πρώτων υλών του παιχνιδιού. Για να κατασκευάσετε κάποιο κτίριο, χρειάζεστε τα κατάλληλα υλικά και κάποιο χρηματικό ποσό. Για τις πρώτες και πιο απλές κατασκευές, αρκεί η χρήση ξυλείας. Όσο η αποικία σας μεγαλώνει και οι ανάγκες της αυξάνονται, θα χρειαστείτε ένα ευρύ φάσμα υλικών, όπως πέτρα, σίδηρο, γυαλί κτλ. Ευτυχώς σε κάθε νησί υπάρχουν άφθονες πρώτες ύλες, οι οποίες θα χρειαστούν τις ανάλογες εγκαταστάσεις για να τεθούν στη διάθεσή σας.

Για να δημιουργήσετε την αποικία σας, έχετε στη διάθεσή σας κάποια χρήματα και ένα ποσό ξυλείας, το οποίο ωστόσο δεν αρκεί για να ολοκληρώσετε τον καταυλισμό. Το πρώτο σας βήμα, θα είναι να κατασκευάσετε μία καλύβα, όπου οι ξυλοκόποι θα μεταφέρουν τα ξύλα που κόβουν από τη γύρω περιοχή. Έπειτα, θα πρέπει να δημιουργήσετε μία αγορά, γύρω από την οποία θα κατασκευάσετε τα σπίτια όπου θα μείνουν οι χωρικοί του νησιού σας.

Για να αποφασίσουν οι οικογένειες να μεταναστεύσουν στην αποικία σας, θα πρέπει να καλύψετε τις βασικές τους ανάγκες. Άρα, επόμενο βήμα θα είναι η κατασκευή μίας παραθαλάσσιας καλύβας, όπου οι ψαράδες θα αποθηκεύουν τη λεία τους. Επίσης, θα πρέπει να ικανοποιήσετε την δίψα των χωρικών σας, δημιουργώντας μία φάρμα. Τέλος, θα πρέπει να φροντίσετε ώστε όλες οι κατοικίες να έχουν οδική πρόσβαση στην κεντρική αγορά. Ο ερχομός των κατοίκων, θα αυξήσει τα έσοδά σας μέσω των φόρων, τα οποία θα χρειαστείτε για τη συντήρηση των εγκαταστάσεων της αποικίας σας.

Εξέλιξη του πληθυσμού
Όταν ο πληθυσμός του καταυλισμού σας αυξηθεί αρκετά, θα αποκτήσετε πρόσβαση σε πιο περίπλοκα κτίρια, όπως εκκλησίες, σιντριβάνια, αγάλματα κτλ. Χτίζοντας μία εκκλησία, θα ικανοποιήσετε την ανάγκη των χωρικών για προσευχή, κάτι που θα τους δώσει το δικαίωμα να ανέβουν στην κοινωνική κλίμακα και να γίνουν πολίτες. Η εξέλιξη αυτή θα αυξήσει περαιτέρω τα έσοδά σας, αλλά θα σας φορτώσει και με περισσότερες ευθύνες, καθώς οι ανάγκες των πολιτών είναι αυξημένες, σε σχέση με αυτές των χωρικών. Οπότε, θα πρέπει να χτίσετε μία ταβέρνα, ώστε να ικανοποιήσετε την ανάγκη των πολιτών για διασκέδαση, φυτείες και βιοτεχνίες ρούχων για να τους παρέχετε ρούχα και πάει λέγοντας. Γενικά θα πρέπει να καλύψετε κάθε τους ανάγκη, ώστε να τους επιτρέψετε να ανέβουν κι άλλο στην ιεραρχία και να γίνουν πατρίκιοι και τελικά, αριστοκράτες. Όσο το status των κατοίκων θα ανεβαίνει, τόσο θα ανεβαίνουν τα έσοδα αλλά και οι ευθύνες σας, αυξάνοντας κατά πολύ την πολυπλοκότητα του παιχνιδιού όσο κυλάει ο χρόνος,

Εξάπλωση της αποικίας σας
Όσο εξελίσσεστε στο Anno 1404, θα ανακαλύπτετε ότι οι πρώτες ύλες του νησιού σας δεν αρκούν για να συντηρήσουν μία διαρκώς αναπτυσσόμενη πόλη. Σύντομα, θα χρειαστεί να εξαπλώσετε τις δραστηριότητές σας στα γειτονικά νησιά, για να προμηθευτείτε πέτρα και σίδηρο. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να δημιουργήσετε ένα λιμάνι και να κατασκευάσετε εμπορικά πλοία. Μόλις εγκαταστήσετε τη βάση σας στο επιθυμητό νησί, θα δημιουργήσετε μία εμπορική διαδρομή ανάμεσα στα δύο νησιά, ώστε το πλοίο σας να μεταφέρει διαρκώς υλικά στην αποικία σας.

Ανατολίτικα νησιά και διπλωματία
Εξερευνώντας τη θάλασσα, θα ανακαλύψετε νησιά που αποτελούνται από αμμώδεις εκτάσεις, τα οποία θα σας προμηθεύσουν με πιο “προχωρημένα” υλικά, όπως μπαχαρικά, μετάξι κλπ. Για να εκμεταλλευτείτε αυτά τα υλικά, θα πρέπει πρώτα να δημιουργήσετε μία νομαδική αποικία. Αντίθετα με τα τέσσερα στάδια εξέλιξης των χωρικών, οι νομάδες εξελίσσονται σε πρόξενους και χρειάζονται εντελώς διαφορετικά κτίρια από τους υπόλοιπους πολίτες σας.

Αρχικά, θα έχετε ελάχιστα νομαδικά κτίρια στη διάθεσή σας. Για να αποκτήσετε πρόσβαση σε πιο εξελιγμένες κατασκευές, θα πρέπει να δημιουργήσετε διπλωματικές σχέσεις με τον βεζίρη Al Sahir. Ολοκληρώνοντας αποστολές που σας δίνουν οι σύμμαχοί σας, συγκεντρώνετε honour points, τα οποία μπορείτε να δωρίσετε στον βεζίρη, με αντάλλαγμα αντικείμενα τα οποία εξοπλίζουν τα πλοία και τις αποθήκες σας, αυξάνοντας τις δυνατότητές τους. Συναλλασσόμενοι με τον Al Sahir, αυξάνετε παράλληλα το prestige σας, γεγονός που σας επιτρέπει να χτίσετε πιο εξελιγμένα νομαδικά κτίρια.

Καθώς προχωράει το παιχνίδι, θα συναντήσετε περισσότερους ουδέτερους χαρακτήρες, από τους οποίους θα μπορείτε να αγοράσετε υλικά ή να πουλήσετε αυτά που σας περισσεύουν.

Το Anno 1404, είναι ένα αρκετά περίπλοκο παιχνίδι και απαιτεί χρόνο και υπομονή για να ξεδιπλώσει τις πραγματικές αρετές του.

Μάχες
Όπως είναι λογικό, κάποιοι από τους ηγέτες που θα συναντήσετε δεν θα είναι φιλικοί απέναντί σας και η σύγκρουση μαζί τους θα είναι αναπόφευκτη. Το Anno 1404 σας προσφέρει όλες τις εγκαταστάσεις που θα χρειαστείτε ώστε να οχυρώσετε την πόλη σας. Τα τείχη θα περιορίσουν την πρόσβαση των εχθρών στην πόλη σας και οι αμυντικοί πύργοι θα δυσκολέψουν τη ζωή όποιου φτάσει σε απόσταση βολής.

Επειδή η μεταφορά των στρατιωτών γίνεται από τη θάλασσα, μία ισχυρή ναυτική δύναμη θα εξασφαλίσει ότι κανείς δεν θα πλησιάσει στα νησιά σας. Οι ναυμαχίες περιλαμβάνουν γρήγορη δράση, αλλά περιορίζονται στην ανταλλαγή κανονιοβολισμών, μέχρι κάποιο πλοίο να βουλιάξει. Αν η μάχη μεταφερθεί στη στεριά, θα πρέπει να χτίσετε ένα οχυρό, από το οποίο θα δημιουργείτε στρατιωτικές κατασκηνώσεις που θα τοποθετείτε στα σημεία που θέλετε να προστατέψετε ή να επιτεθείτε. Αντίθετα με τη γρήγορη δράση των ναυμαχιών, οι μάχες στην ξηρά εξελίσσονται σε πολύ αργούς ρυθμούς και απαιτούν μια πιο τακτική προσέγγιση. Κάθε κατασκήνωση έχει μία ορισμένη ακτίνα δράσης, μέσα στην οποία μπορείτε να μετακινήσετε τους στρατιώτες σας, να τους διατάξετε να επιτεθούν σε μία εχθρική κατασκήνωση ή να καταλάβουν κάποιο κτίριο.

Δυστυχώς, οι μάχες μοιάζουν να έχουν τεθεί σε δεύτερη μοίρα, αφού στερούνται στρατηγικής και δεν ακολουθούν τη γενική πολυπλοκότητα του παιχνιδιού, παρότι έχουν βελτιωθεί σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Θα πρέπει να δημιουργείτε συνεχώς στρατεύματα και πλοία, καθώς στο Anno 1404 κερδίζει πάντα ο δυνατότερος και όχι ο εξυπνότερος.

Modes παιχνιδιού
Το campaign mode του παιχνιδιού είναι στην ουσία το tutorial του Anno 1404. Παίζοντας στην εκστρατεία, θα σας εξηγηθούν βήμα προς βήμα όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το παιχνίδι, μέσα από αποστολές που θα σας αναθέτουν οι ανώτεροί σας. Μόλις ολοκληρώσετε το campaign, θα έχετε μαζέψει όλες τις απαραίτητες γνώσεις για να παίξετε το continuous play mode, στο οποίο θα μπορείτε να ορίσετε τους δικούς σας στόχους και παραμέτρους -με ή χωρίς εχθρούς και ανάλογα με τις επιθυμίες σας- σε έναν τρόπο παιχνιδιού που θυμίζει έντονα τη σειρά Civilization. Δυστυχώς, από το Anno 1404 απουσιάζει η δυνατότητα multiplayer, κάτι που επιδρά αρνητικά στην αντοχή του παιχνιδιού στο χρόνο. Ωστόσο, αυτή η τραγική έλλειψη διορθώθηκε στο expansion Anno 1404: Venice, το οποίο θα πρέπει να αγοράσετε ξεχωριστά.

Γραφικά
Τα εξαιρετικής λεπτομέρειας γραφικά του Anno 1404 σε συνδυασμό με το προσεγμένο animation, ζωντανεύουν με τον καλύτερο τρόπο την αποικία σας και το περιβάλλον του παιχνιδιού. Οι δυνατότητές τους φαίνονται περισσότερο στο 3D, καθώς εκτός απ’ την κλασική 2D απεικόνιση, πατώντας το “F1” οποιαδήποτε στιγμή, εισέρχεστε σε postcard mode (3D mode).

Κοιτάζοντας τη θάλασσα από ψηλά, θα μαγευτείτε από τις αντανακλάσεις του νερού και τη γραφική απόδοση των νησιών και των πόλεων. Ζουμάροντας στην πόλη σας, θα εντυπωσιαστείτε από την ζωντάνια του δημιουργήματός σας. Οι κάτοικοι εργάζονται, μεταφέρουν καρότσια με αγαθά, διασκεδάζουν και τσακώνονται, σε μία αποικία που σφύζει από ζωή. Όλα αυτά τα καλούδια βέβαια έρχονται με τις ανάλογες απαιτήσεις, καθώς το Anno 1404 χρειάζεται ένα αρκετά δυνατό σύστημα για να αποκαλύψει όλη του τη μεγαλοπρέπεια.

Ήχος
Την ηχητική επιμέλεια του παιχνιδιού, έχει αναλάβει η Dynamedion, μία από τις σπουδαιότερες εταιρίες στον σχεδιασμό μουσικής και ηχητικών εφέ για video games παγκοσμίως, συμβάλλοντας στη δημιουργία μίας ωραίας ατμόσφαιρας. Το soundtrack αλλάζει δυναμικά ανάλογα με τη δράση, αποδίδοντας τις εκάστοτε συνθήκες και οι φωνές των κατοίκων, προσδίδουν ακόμη μεγαλύτερη ζωντάνια στην πόλη σας. Το voice acting των ηθοποιών, από τον μεγαλοπρεπή βεζίρη Al Sahir, μέχρι τον γλοιώδη Guy Forcas, έχει ατμοσφαιρικές φωνές, οι οποίες όμως αποδίδονται αρκετά «στημένα» και προβλέψιμα.

Επίλογος
Το Anno 1404, εστιάζει περισσότερο στην διοίκηση μιας αποικίας και το εμπόριο, παρά στις πολεμικές συγκρούσεις, οπότε αν ψάχνετε για ένα παιχνίδι με εντυπωσιακές μάχες και λεπτομερείς στρατιωτικές τακτικές, θα πρέπει να κοιτάξετε αλλού. Αν ωστόσο σας εξιτάρει η δημιουργία και συντήρηση μιας πλούσιας αυτοκρατορίας σε ένα σύμπλεγμα νησιών, με τους ρυθμούς που θα επιλέξετε εσείς, τότε σίγουρα το δημιούργημα της Related Designs θα σας αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους. Ωστόσο, κρατήστε στην άκρη του μυαλού σας, ότι για να παίξετε multiplayer, θα πρέπει να αγοράσετε και το expansion του παιχνιδιού, Anno 1404: Venice.

Θετικά:
- Εντυπωσιακά γραφικά
- Εθιστικό gameplay
- Δυνατότητα να θέσετε τους δικούς σας στόχους και να παίξετε όπως επιθυμείτε
- Άριστη απόδοση της ατμόσφαιρας του 15ου αιώνα

Αρνητικά:
- Απουσία multiplayer
- Οι μάχες στερούνται περιπλοκότητας

Βαθμολογία
Γραφικά: 8.5
Ήχος: 7.5
Gameplay: 8,5
Αντοχή: 7.5
Γενικά: 8.1

Το Anno 1404 υπόσχεται να σας κρατήσει αρκετές ώρες συντροφιάς με το εθιστικό του gameplay.

Νίκος Παπαγεωργίου

Read more »

1733 Spanish fleet in the hurricane.

On Friday, the thirteenth of July 1733, the New Spain Fleet left Havana harbor on its return voyage to Spain. Commanded by Lieutenant-General Rodrigo de Torres aboard the 60-gun navio, El Rubi, the flota consisted of three other armed navios, sixteen merchant naos, and two smaller ships carrying supplies to the Presidio of St. Augustine. The following day, after the vessels sighted the Florida Keys, the wind shifted abruptly from the east and increased in velocity. Lieutenant-General Torres, sensing an approaching hurricane, ordered his captains to turn back to Havana and to sail as close to the wind as possible, but it was too late. By nightfall of the fifteenth, all or most of the ships had been driven westward and scattered, sunk, or swamped along eighty miles of the Florida Keys. Four ships made it safely back to Havana. Another vessel, the galleon El Africa, managed to sail on to Spain undamaged.

Survivors gathered in small groups throughout the low islands and built crude shelters from debris that had washed ashore. Spanish admiralty officials in Havana, worried about the fate of the fleet, sent a small sloop to search for wrecks. Before the sloop could return, another boat arrived in the harbor and reported seeing many large ships grounded near a place called "Head of the Martyrs." Immediately, nine rescue vessels loaded with supplies, food, divers, and salvage equipment sailed for the scene of the disaster. Soldiers were on board to protect the shore camps and the recovered cargo.

A Spanish salvors chart showing the locations of the 1733 Plate Fleet shipwrecks

 

Vessels that could not be refloated and towed back to Havana were burned to the waterline, enabling divers to descend into the cargo holds, and also concealing the wrecks from freebooters. The work continued for years, with the salvors working under the watchful scrutiny of guardships. The location of each shipwreck was charted on several maps. When a final calculation of salvaged materials was made, more gold and silver was recovered than had been listed on the original manifests, the tell-tale evidence of contraband aboard the homeward-bound vessels. In the 1960s, most of the wrecks associated with the 1733 fleet were relocated by modern divers. Although many documents relating to the Spanish salvage operations have been consulted, confusion still exists about the identities of some of the wrecks, since names and locations differ depending on the documents examined. Compared to the 1715 Spanish plate fleet that wrecked on the east coast of Florida, very little “treasure” has been discovered on the 1733 wrecks, a testimony to the successful salvage activities of the Spaniards. Unfortunately, some of the historical and archaeological value of these sites has suffered from insufficient recordkeeping on the part of modern salvors. 

However, beginning in 1968 the State of Florida initiated a salvage contract program overseen by State appointed agents with archaeological oversight. The 1733 sites represent some of the oldest artificial reefs in North America, supporting complex ecosystems of marine life that have thrived generation after generation over the centuries. The real “treasure” of the 1733 fleet is the opportunity to visit the living remains of ships from an era long gone.

Read more »

Sadie Farrell Queen of the Waterfront

Sadie Farrell  (fl.  1869) was an American criminal, gang leader and river pirate known under the pseudonym Sadie the Goat. She first came to prominence as a vicious street mugger in New York's "Bloody" Fourth Ward. Upon encountering a lone traveler, she would headbutt  men in the stomach and her male accomplice would hit the victim with a slung-shot and rob them. Sadie, according to popular underworld lore, was engaged in a longtime feud with rival female bouncer Gallus Mag who once bit off her ear in a bar fight.

Leaving the area in disgrace, she ventured to the waterfront area in West Side Manhattan. It was while wandering the dockyards in the spring of 1869 that she witnessed members of the Charlton Street Gang unsuccessfully attempting to board a small sloop anchored in mid-river. Watching the men being driven back across the river by a handful of the ship's crew, she offered her services to the men and became the gang's leader. Within days, she engineered the successful hijacking of a larger sloop  and, with "the Jolly Roger flying from the masthead", she and her crew sailed up and down the Hudson and Harlem Rivers raiding small villages, robbing farm houses and riverside mansions and occasionally kidnapping men, woman and children for ransom. Sadie was even said to have made several male prisoners "walk the plank".

Sadie and her men continued their activities for several months and stashed their cargo in several hiding spots until they could be gradually disposed of though fences and junk shops along the Hudson and East Rivers. By the end of the summer however, farmers had begun resisting against the raids by attacking landing parties with gunfire. The group eventually abandoned their sloop and Sadie returned to the Fourth Ward, where she was now known as the "Queen of the Waterfront", and she made a truce with her old rival Gallus Mag. Her ear was later returned to her by Gallus Mag, who displayed it in a pickled jar at her bar; Sadie afterward kept it in a locket and wore around her neck for the rest of her life.

Sadie is referenced in several historical novels, most notably, J. T. Edson's Law of the Gun (1968), Tom Murphy's Lily Cigar (1979), Bart Sheldon's Ruby Sweetwater and the Ringo Kid (1981) and Thomas J. Fleming's A Passionate Girl (2003).

Read more »

Interview With a Captain of U.T.B.F

Ahoy Captain Francisco El Drako!

Please, spare some time and share with our fine and dear U.T.B.F. Brotherhood, some treasure from yer life, so as the Pirate Universe know ye better…

 What is yer real name, mylord? 

Me name be Frans Gkodlefsky
 What are yer other, everyday activities, except from sailing, plundering and dreaming?
 

  I be a merchant navy 2nd Mate and when i be ashore i be makin' sailling ship models as well as fancy ropeworking fer hobby.
 Describe yerself in 5-10 words.
 

I be Daydreamer

 Since when ye got interested about Pirates?
 

Since me father bought me me first pirate sailling vessel at the age of 7

What is this specific thing ye really like about Pirates most?
 

The chance they had to saill wherever they wanted and the fact that they didn't had masters to rule'em

How ye decided to become a member of U.T.B.F. and what is that whispering in yer heart?
 

They found me after an argue i be havin' with some fresh water privateers-What is whisperin'? Arghhh it Shivers me black heart to know that there are free spirits like me self who like the sence of freedom from the foul system.

Why ye accepted to be a U.T.B.F. Captain?
 

I accepted being Cpn because i found a bunch o'salty hearted mates that could accompany me thoughts,beliefs and.... me way of taking possecion of other peoples stuff with out restrictions
What is yer favorite pirate weapon?
 

I guess that be me double-barrel handgun

What is yer favorite pirate ship?
 

slick,fast,and with low draught,that'll a sloop...

What is yer favorite pirate drink?
 

Arghh be the spicy all time pirate favor lovin'flavor o'Grog
What is yer favorite pirate song?
 

Scull and bonnes by Running Wild

What is yer favorite pirate word or phrase?
 

Crossin'blades with a pirate can be hazzardous to yer self
What is yer favorite item in your pirate wardrobe?
 

That be me fancy Hat!
Ye feel rather a blessed or a cursed pirate figure?
 

I feel like cursed one that'll never find his resting haven for the years to come.
Do ye believe that the pirates’ life is really fer ye?
 

Fer me it is,cause dreams can't be killed or captured be landlovers

Gramerci Captain fer yer time and thinking on this short interview. Now, feel free to add anything you believe our noble Brotherhood would like to hear from you. Strong Sails!

Read more »

SONG OF THE RED WAR BOAT

SHOVE off from the wharf-edge! Steady!
Watch for a smooth! Give way!
If she feels the lop already
She'll stand on her head in the bay.
It's ebb–it's dusk–it's blowing–
The shoals are a mile of white,
But (snatch her along! ) we're going
To find our master to-night.

For we hold that in all disaster
Of shipwreck, storm, or sword,
A Man must stand by his Master
When once he has pledged his word.

Raging seas have we rowed in
But we seldom saw them thus,
Our master is angry with Odin–
Odin is angry with us!
Heavy odds have we taken,
But never before such odds.
The Gods know they are forsaken.
We must risk the wrath of the Gods!

Over the crest she flies from,
Into its hollow she drops,
Cringes and clears her eyes from
The wind-torn breaker-tops,
Ere out on the shrieking shoulder
Of a hill-high surge she drives.
Meet her! Meet her and hold her!
Pull for your scoundrel lives!

The thunder below and clamor
The harm that they mean to do!
There goes Thor's own Hammer
Cracking the dark in two!
Close! But the blow has missed her,
Here comes the wind of the blow!
Row or the squall'Il twist her
Broadside on to it!–Row!

Heark'ee, Thor of the Thunder!
We are not here for a jest–
For wager, warfare, or plunder,
Or to put your power to test.
This work is none of our wishing–... Δείτε περισσότερα
We would house at home if we might–
But our master is wrecked out fishing.
We go to find him to-night.

For we hold that in all disaster–
As the Gods Themselves have said–
A Man must stand by his Master
Till one of the two is dead.

 

That is our way of thinking,
Now you can do as you will,
While we try to save her from sinking
And hold her head to it still.
Bale her and keep her moving,... Δείτε περισσότερα
Or she'll break her back in the trough...
Who said the weather's improving,
Or the swells are taking off?

Sodden, and chafed and aching,
Gone in the loins and knees–
No matter–the day is breaking,
And there's far less weight to the seas!
Up mast, and finish baling–
In oar, and out with mead–
The rest will be two-reef sailing...
That was a night indeed!

But we hold it in all disaster
(And faith, we have found it true!)
If only you stand by your Master,
The Gods will stand by you!

-Rudyard Kipling

Read more »

Interview With a Captain of U.T.B.F

Ahoy Captain Black!

Please, spare some time and share with our fine and dear U.T.B.F. Brotherhood, some treasure from yer life, so as the Pirate Universe know ye better…

What is yer real name, my-lord? 

My name is Paul Gourgourinis

What are yer other, everyday activities, except from sailing, plundering and dreaming?

I'm mechanical engineer.But my true passion is searching the pages of Pirate history.

Describe yerself in 5-10 words

.

Only one...Dreamer

Since when ye got interested about Pirates?

From the time i was seven years old....Since I very first watched the Retro comic movie Captain Harlock.He was a space Pirate and he was trying with his pirate spaceship to free Earth.From that moment i understood that my spirit was free,i can't forget the moment that he was hoisted his flag and said ''Hoist the flag of freedom.''

What is this specific thing ye really like about Pirates most?

The fact that some of them had the spirit of freedom.

Why ye accepted to be a U.T.B.F. Captain?

Me and my brother Jake we are the founders of this great

brotherhood. We decided to share our passion for Pirate history That’s the reason we made U.T.B.F.We want to share and search the history pages of Piracy from the moment it started.

One Dream, One Passion, Pirate History

What is yer favorite pirate weapon?

My favorite weapon is Cutlass

What is yer favorite pirate ship?

Our ship...Frigate''ARCADIA''

What is yer favorite pirate drink?

Only Rum.

What is yer favorite pirate song?

The island of Pirates...A song of Socratis Malamas

What is yer favorite pirate word or phrase?

I dare do all that may become a man,who dares more is none..

(Macbeth)

What is yer favorite item in your pirate wardrobe?

The flag of U.T.B.F. brotherhood of course!

Ye feel rather a blessed or a cursed pirate figure?

Sea will tell us one day..

Do ye believe that the pirates’ life is really fer ye?

We will find it together through the pages of Pirate History.

Granmerci Captain fer yer time and thinking on this short interview. Now, feel free to add anything you believe our noble Brotherhood would like to hear from you. Strong Sails!

I want to thank, our members for their support which is very important for us and give us strength to continue. Also i thank our captains for their great job and without them we couldn’t find so many pictures, articles and videos to share with all of you. You are awesome.

Under The Black Flag Set Sails mateys, Join us.

Read more »

17th century Text, french buccaneers from La Tortue -Tortuga So... modern.

« We have to fight you but we are brothers. We've fought for your own liberty, sailors. If you want to run the seas freely, without knowing other master than yourself, you rally under the Black Flag. Whether you are French, English, Dutchmen, Spaniards,  or Indians, slaves or free, you are our brothers. If you like your channel, feel free to keep them and returning to serve the powerful who despise you and that your death will be indifferent. Why do you look at our flag with apprehension, color scare you to? She did not, because only those who must tremble deserve our wrath. Black is our flag, and here's why, brothers: Black is the soul of the people who lords only cannon fodder. Black and burrow their plots against each other and whose only real victim is the people. Black Church that keeps people in ignorance and fear, stating butchers kings by divine right. Black suffering sailors who die under the lash if they dare to face their freedom. "

"Black will be our revenge when we become more powerful than the powerful. Black is the canon: our voice and our arms. Black is the terror of the mighty ships to thank you for those he has oppressed. If God does not want us winners, then we become our own, intoxicated by the beauty of the freedom that we embrace each day. If one day a captain takes on the appearance of Lord, he will have time to think about his misdeeds, alone on a desert island, away from the companions he has himself abandoned. The so-called divine right of kings are nothing more than bandits to whom fortune smiled and helped build a kingdom. If our fleet is more powerful than the King of France, then it will treat us like other powerful. The only difference will come from its nature as a tyrant, that we never will. "

"Welcome to the Brothers of the Coast, a cons cent, against a thousand, we will prevail because liberty is our ally and our fraternal duty. If we die tomorrow, we die the soul in peace, because if our lives would have been short, we at least have lived!


French 

« Nous venons de vous combattre mais nous sommes frères. Nous vous avons combattu pour votre propre liberté, matelots. Si vous désirez courir les mers librement, sans connaître d'autre maître que vous-même, ralliez-vous sous le Pavillon Noir. Que vous soyez Français, Anglais, Hollandais, Espagnols, Nègres ou Indiens, esclaves ou libres, vous êtes nos frères. Si vos chaînes vous plaisent, libre à vous de les garder et de retourner servir les puissants qui vous méprisent et à qui votre mort sera indifférente. Pourquoi regardez-vous notre pavillon avec appréhension, sa couleur vous effraie-t-elle ? Elle ne le doit pas, car seuls doivent trembler ceux qui méritent notre colère. Noir est notre pavillon, et voici pourquoi, frères : Noire est l'âme des seigneurs pour qui le peuple n'est que chair à canon. Noirs les complôts qu'ils ourdissent les uns contre les autres et dont la seule véritable victime est le peuple. Noire l'Eglise qui maintient le peuple dans l'ignorance et la terreur, en déclarant les rois bouchers de droit divin. Noires les souffrances des marins qui meurent sous le fouet s'ils osent regarder en face leur liberté. »

« Noire sera notre vengeance, lorsque nous deviendrons plus puissants que les puissants. Noir est le canon : notre voix et notre bras. Noire est la terreur du puissant livré à la merci de ceux qu'il a opprimé. Si Dieu ne nous veut pas vainqueurs, alors le deviendrons nous par nous-mêmes, grisés par la beauté de la liberté que chaque jour nous embrassons. Si un jour un capitaine prend des allures de seigneur, il aura tout le temps de méditer son méfait, seul sur une île déserte, loin des compagnons qu'il a lui-même abandonnés. Les prétendus rois de droit divin ne sont autres que des malandrins à qui la chance a souri et permis de construire un royaume. Si notre flotte devient plus puissante que celle du Roy de France, alors celui-ci nous traitera comme les autres puissants. La seule différence viendra de sa nature de tyran, ce que jamais nous ne serons. »

« Bienvenue parmi les Frères de la Côte, à un contre cent, à un contre mille, nous vaincrons, car la liberté est notre alliée et la fraternité notre devoir. Si nous devons mourir demain, nous mourrons l'âme en paix, car si courte qu'aura été notre vie, nous, au moins, aurons vécu ! » __________________

Read more »

Turks & Caicos islands

The first known inhabitants of the islands were Taíno Indians, who left evidence of their occupation in the form of utensils and a ball court. Locals claim that the islands were the first landfall of Columbus in 1492. Some argue for Grand Turk, where a monument casts the claim in stone.  The arrival of Europeans spelled the end for the Taínos, who had either been forced into slavery or had succumbed to European-borne diseases by the mid-16th century.

Over the next few centuries, ownership of the islands bounced between the French, Spanish and British, ending finally with Great Britain. Despite the colonial struggle for power, the islands' development slowed down as they were not on the main sailing routes, possessed no gold or decent anchorage's and lacked sufficient rain to grow sugar. The islands' remained virtually uninhabited until 1678, when a group of Bermudans settled and began extracting salt and logging trees. Salt traders cleared the land and created the salinas (salt-drying pans) that still exist on many islands. The majority of the salt went aboard boats to supply the cod-fishing industries of New England and the Maritime Provinces of Canada.
  
The Bermudans prospered, getting the attention of the Spanish and Bahamian government.  In 1766 the latter extended its jurisdiction to include the islands. Like their northerly neighbors, the Turks and Caicos became a base for pirates, who were not averse to robbing the wealthy salt merchants' homes. The pirates' evil acts provoked a French attack in 1753, and France claimed the islands. The French were repelled the following year by a British warship from the Carolinas, though the French briefly occupied Grand Turk again in 1778 and 1783.
  
Following the American War of Independence, the Bermudans on the islands were joined by a group of colonial loyalists, who established cotton plantations. The loyalists brought their slaves, but the plantation era was short-lived: by 1820, the cotton crop had failed, and the majority of planters had moved on. Many left their slaves behind, and eventually they too became salt-rakers.
  
The archipelago's political fortunes continued to fluctuate. It became a formal part of the Bahamas in 1799, but in 1848, following a petition by the Turks & Caicos residents, it became self-governing under the guidance of the Governor of Jamaica. In 1872 the islands were annexed to Jamaica and remained tied to Jamaica until 1962, when they were again linked to the Bahamas. In 1973 the Turks & Caicos became a separate Crown Colony of Great Britain.

The islands' history over the past five decades has been quiet, though there was much excitement when astronaut John Glenn landed down just off Grand Turk in 1962. At about the same time, the islands were 'discovered' by seven millionaires (including Teddy Roosevelt III and a couple of the DuPonts), who leased land from the British government and built a small airstrip for their private planes and a deep-water anchorage for their yachts. Meanwhile, Count Ferdinand Czernin, son of the last prime minister of the Austro-Hungarian empire, scouted a tiny dot on the map called Pine Cay, on which he planned a Walden Pond-like resort; after his death it became the exclusive Meridian Club resort. Then, in 1984, Club Med opened their resort and the Turks & Caicos started to boom.

Read more »

Το Φαινόμενο της Πειρατείας στα Δωδεκάνισσα και τις Κυκλάδες

Το φαινόμενο της πειρατείας συνδέεται άμεσα με την εμφάνιση και την ανάπτυξη της ναυτιλίας. Από τότε που οι άνθρωποι έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στα θαλάσσια ταξίδια —όχι μόνον «κατ εμπορίαν» αλλά και «θεωρίαν»— έχουμε μαρτυρίες για αρπαγές και ληστείες στο θαλάσσιο χώρο.

Στην Οδύσσεια (γ 74-77) ο Νέστορας ρωτώντας τον Τηλέμαχο και την Αθηνά-Μέντη για ποιο λόγο βρέθηκαν στην Πύλο, λέει τα εξής:

«... μήπως για δουλειά ή πάτε έτσι στην τύχη
καθώς οι κλέφτες που γυρνούν στα πέλαγα και φέρνουν
στους ξένους τόπους συμφορές και τη ζωή τους παίζουν;…»
(μετάφρ. Ζ. Σιδέρη)

Ο Θουκυδίδης στην ιστορία του αναφέρει ως πρώτους πειρατές τους Φοίνικες και τους Κάρες, αλλά επιπλέον παρουσιάζει το φαινόμενο της πειρατείας να ενδημεί στη νησιωτική Ελλάδα: «Γιατί τον παλιό καιρό τόσο οι Έλληνες όσο και οι βάρβαροι που κατοικούσαν την ήπειρο κοντά στη θάλασσα, αφότου άρχισαν συχνότερα να περνούν με καράβια ο ένας ενάντια στον τόπο του άλλου, το γύρισαν στη ληστεία, έχοντας αρχηγούς άντρες που δεν ήτανε βέβαια από τους πιο ασήμαντους, για το ίδιο τους το κέρδος και για να βρούνε συντήρηση για τους πιο αδύνατους και πέφτοντας απάνω σε πολιτείες ανοχύρωτες, που ήταν μάλλον συμπλέγματα από χωριά, λεηλατούσαν και κέρδιζαν έτσι το περισσότερο βίος τους, εφόσον τέτοια δουλειά δε λογιζόταν ακόμα ντροπή, αλλά απεναντίας τους έδινε και κάποια δόξα». (Θουκ. Ιστ. Α, 5 -μετ. Ε. Λαμπρίδη).

Τον 5ο αι. που η Αθήνα φτάνει στο αποκορύφωμα της ακμής της και η Α’ Αθηναϊκή συμμαχία μετατρέπεται σε ηγεμονία των Αθηνών, το φαινόμενο της πειρατείας παρουσιάζει ύφεση, καθώς οι Αθηναίοι επιβάλλουν την κυριαρχία τους στο χώρο του Αιγαίου. Την περίοδο όμως του Πελοποννησιακού πολέμου, εξαιτίας των πολεμικών επιχειρήσεων και της πολιτικοοικονομικής αστάθειας αυτών που συμμετείχαν στον πόλεμο, η πειρατεία ανθεί. Αθηναίοι και Σπαρτιάτες επιδίδονται και οι ίδιοι σε ληστρικές επιδρομές ο ένας εναντίον του άλλου.

Στο μεγαλύτερο μέρος του 4ου αι. φαίνεται πως οι πειρατές κυριαρχούν στο Αιγαίο. Ο Ισοκράτης στον Πανηγυρικό τονίζει τα προβλήματα που δημιουργούνται για το διαμετακομιστικό εμπόριο των Αθηναίων και ειδικότερα τις επιπτώσεις στις τιμές των προϊόντων. Οι ακτές της Ιωνίας, της Αφρικής, της Σικελίας, αλλά και αρκετά νησιά του Αιγαίου, μετατρέπονται σε πειρατικά ορμητήρια.

Στα χρόνια της ακμής της Μακεδονίας και στη συνέχεια των ελληνιστικών μοναρχιών η πειρατεία εξασθενεί. Λέγεται μάλιστα ότι ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος είχε οργανώσει και μία ειδική ναυτική μοίρα, για να αντιμετωπίζει τις επιδρομές των πειρατών. Όταν όμως τα ελληνιστικά κράτη αρχίζουν να παρακμάζουν, το φαινόμενο παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Κατά τη ρωμαϊκή εποχή οι Ρωμαίοι οργανώνουν αλλεπάλληλες επιχειρήσεις, για να απαλλάξουν τους θαλάσσιους δρόμους από τη μάστιγα της πειρατείας. Ο Πομπήϊος ήταν αυτός που κατέστρεψε τα «ληστήρια» της Σικελίας, της Σαρδηνίας, της Ιταλίας και του Ελλαδικού χώρου το 67 π.Χ. Κατά τον 2ο και 3ο αι. μ.Χ., όταν πλέον η Μεσόγειος έχει μεταβληθεί σε ρωμαϊκή λίμνη, η ναυσιπλοΐα πραγματοποιείται κατά κανόνα με ασφάλεια

.

Στα βυζαντινά χρόνια οι πειρατικές επιδρομές απασχολούν συχνά τον αυτοκρατορικό στόλο. Ιδιαίτερα τον 9ο αι. το φαινόμενο έχει αναπτυχθεί σε βαθμό ανησυχητικό. Ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα η Κρήτη αποτελεί ορμητήριο πειρατών ακολουθούν η Σικελία και η Συρία. Η Πελοπόννησος και τα νησιά δεινοπαθούν. Αρκετά νησιά υποχρεώνονται να πληρώνουν φόρο υποτέλειας στους πειρατές. Η κατάσταση οξύνεται στα τέλη του 9ου αι. και στις αρχές του 10ου. Το 904 μ.Χ. ο Λέων ο Τριπολίτης, χριστιανός εξωμότης, με ισχυρό πειρατικό στόλο επιχειρεί να διεισδύσει στον Ελλήσποντο. Τελικά στρέφεται προς τη Θεσσαλονίκη και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς την καταλαμβάνει. 

Ο Ιωάννης Καμενιάτης, αυτόπτης μάρτυρας, αφηγείται με πολύ ενάργεια τις σφαγές, τις λεηλασίες και τις αιχμαλωσίες που ακολούθησαν. Οι αιχμάλωτοι ανέρχονταν σε 22.000 και ήταν στην πλειοψηφία τους νέοι. Η αυτοκρατορία προσπαθούσε να αντιμετωπίσει την όλη κατάσταση όχι μόνο με στρατιωτικές επιχειρήσεις αλλά και με διαπραγματεύσεις. Ο Λέων ο Χοιροσφάκτης, εκπρόσωπος του αυτοκράτορα, καυχιέται ότι κατόρθωσε να εξαγοράσει από τους Άραβες 120.000 αιχμαλώτους. Η πληροφορία αυτή δείχνει το μέγεθος των καταστροφών που υφίστατο το Βυζάντιο την εποχή αυτή από τους πειρατές.

Ο 11ος αι. είναι για την αυτοκρατορία περίοδος κρίσης. Η αγροτική κοινότητα καταστρέφεται, οι δυνατοί ενισχύονται υπέρμετρα, οι διαμάχες ανάμεσα στις μερίδες της αριστοκρατίας εντείνονται, ενώ οι Δυτικοί, οργανώνοντας τις Σταυροφορίες, λυμαίνονται τα εδάφη του Βυζαντίου. Η Βενετία —θα ακολουθήσουν αργότερα και άλλες ιταλικές πόλεις— αποκτά οικονομικά προνόμια στη βυζαντινή επικράτεια. Οι εξωτερικοί εχθροί πολλαπλασιάζονται και οι Σελτζούκοι Τούρκοι εγκαθίστανται οριστικά στη Μ. Ασία.

Τον 12ο αι. το Αιγαίο δεν παρέχει καμία ασφάλεια στους ταξιδιώτες. Η οικονομική διείσδυση των ιταλικών πόλεων στην Ανατολή και τελικά ο έλεγχος του εμπορίου από τη Δύση καθόρισε και την πορεία της αυτοκρατορίας ως ναυτικής δύναμης. Οι μεταρρυθμίσεις εξάλλου των Κομνηνών που αφορούσαν την χρηματοδότηση του στρατού και του στόλου επιτάχυναν την εξασθένιση των θεμάτων και συνεπώς τη θαλάσσια άμυνα του κράτους. Ουσιαστικά η αυτοκρατορία αδυνατεί να διασφαλίσει τους θαλάσσιους δρόμους, εφόσον δε διαθέτει ισχυρό ναυτικό, πράγμα που επιτρέπει στους πειρατές να δρουν σχεδόν ανενόχλητοι.

Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204), ο διαμελισμός των εδαφών της αυτοκρατορίας και η δημιουργία λατινικών κρατών στην Ανατολή είναι γεγονότα που ευνοούν ακόμη περισσότερο την πειρατική δράση, που συνεχίζεται στην ίδια περίπου έκταση και ένταση ως την Άλωση.

Από τον 15ο αι. και μετά οι ελληνικές θάλασσες συχνά μεταβάλλονται σε πεδίο πολεμικών αναμετρήσεων χριστιανών και Οθωμανών. Η επεκτατική πολιτική των Τούρκων προκάλεσε μόνο με τους Βενετούς επτά πολέμους σε διάστημα τριών αιώνων, που όλοι τους βέβαια είχαν ως στόχο τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Η κατά τόπους έκρυθμη κατάσταση που δημιουργούνταν διαιώνιζε και την πειρατική δραστηριότητα.

Εξάλλου από τον 17ο αι. ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ Άγγλων και Γάλλων στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελεί έναν επιπρόσθετο αρνητικό παράγοντα, με αποτέλεσμα να έχει διαμορφωθεί στις θάλασσες μία κατάσταση σχεδόν ανεξέλεγκτη. Τούρκοι, Φράγκοι και πειρατές επιβάλλουν στους πληθυσμούς του Αιγαίου τον 16ο και 17ο αι. ένα καθεστώς στυγνής τυραννίας και εκμετάλλευσης. Η τούρκικη αρμάδα με τον Kαπουδάν-πασά εμφανίζεται στα νησιά μία φορά το χρόνο για να εισπράξει το χαράτσι. Το υπόλοιπο χρονικό διάστημα οι κάτοικοι είναι εκτεθειμένοι στην αρπακτικότητα των πειρατών. Οι αρχικουρσάροι σε πολλά νησιά ασκούν εξουσία και εισπράττουν φόρους. Οποιοσδήποτε τολμήσει να αντισταθεί εξοντώνεται.

ΧΑΪΡΕΝΤΙΝ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΑ

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΚΑΣΤΡΟΥ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ - ΣΠΥΛΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΑ - Η ΠΑΡΑΔΩΣΗ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΠΥΛΙΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ Ο ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΡΙΕΥΣΕΙ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

Η ανάγκη για επιβίωση εξωθεί ολόκληρα νησιά σε συνθηκολόγηση με τους πειρατές. Κι αυτή τους η στάση όμως δεν τους λυτρώνει από τα δεινά, γιατί οι Τούρκοι με τη σειρά τους τους κατηγορούν ότι υποθάλπουν την πειρατεία. Οι Κυκλαδίτες αρκετές φορές, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους προσπάθησαν να προστατέψουν τις τουρκικές αρχές αναλογιζόμενοι το μένος του Kαπουδάν-πασσά, όταν θα ερχόταν στα νησιά και θα μάθαινε πως αδιαφόρησαν για την τύχη κάποιου εκπροσώπου της εξουσίας στη διάρκεια της πειρατικής επιδρομής. Έτσι συνέβαινε συχνά —αν και οξύμωρο— να προστατεύουν τους ίδιους τους δυνάστες τους.
 

Ο μοναχός Urbano de Parigi αναφερόμενος στη Σύρο (17ος αι.) δίνει την πληροφορία πως οι κάτοικοι, μόλις αντικρίσουν κάποιο πλοίο, τρέχουν να κρυφτούν στο εσωτερικό του νησιού. Οι Τούρκοι χλευαστικά τους αποκαλούν λαγούς. Επίσης ο περιηγητής Paul Lucas, εκπρόσωπος του βασιλιά της Γαλλίας, κατά την επίσκεψη του στην Ίμβρο διαπιστώνει ότι οι κάτοικοι έχουν εγκαταλείψει τα παράλια και ζουν σε πύργους στα μεσόγεια. Ο φόβος τους μάλιστα είναι τόσο μεγάλος, ώστε και οι πόρτες των σπιτιών απέχουν πολύ από το έδαφος και ανεβαίνουν με ξύλινες σκάλες που τις νύχτες τις σηκώνουν, για να προστατευθούν από κάποια αιφνιδιαστική επίθεση.

Η εγκατάλειψη των παραλιακών περιοχών και η εγκατάσταση σε ασφαλέστερα μέρη είναι φαινόμενο που παρατηρείται συχνά στα χρόνια της σκλαβιάς και ιδιαίτερα σε περιόδους που η πειρατεία ανθεί. Κατά τον ίδιο τρόπο εγκαταλείφθηκαν σταδιακά οι παραλιακοί συνοικισμοί της Θάσου —συμφώνα με την άποψη του Απ. Βακαλόπουλου— και οι κάτοικοι μετακινήθηκαν προς το εσωτερικό του νησιού, ενώ άλλοι οικισμοί καταστράφηκαν από τους πειρατές. Ο Θεολόγος και η Παναγία —μεγάλα χωριά— χτίστηκαν σε τοποθεσίες που παρέχουν στους κατοίκους μια σχετική ασφάλεια. Συχνά όμως οι πειρατές—και δεν αναφερόμαστε αποκλειστικά στη Θάσο— δε δίσταζαν να προχωρούν στα μεσόγεια και να ληστεύουν απομακρυσμένους από τη θάλασσα οικισμούς.

Τον 16ο αι. αλλά ιδιαίτερα τον 17ο αι. η πειρατεία φαίνεται πως αποτελεί κανόνα της καθημερινής ζωής. Από τον Θερμαϊκό ως τη Μάνη και το Λιβυκό πέλαγος τα πειρατικά καράβια παραμονεύουν, για να δράσουν την κατάλληλη στιγμή. Οι ελληνικές ακτές με τους βράχους, τις σπηλιές, τα δάση και τους αθέατους όρμους αναδεικνύονται σε ιδανικά κρησφύγετα. Ο περιηγητής Deshayes συμβουλεύει τους ταξιδιώτες για Κωνσταντινούπολη να αποφεύγουν το ταξίδι με πλοίο, μολονότι στοιχίζει φθηνότερα, γιατί οι πειρατές καραδοκούν ανάμεσα στην Κρήτη και την Πελοπόννησο.

ΚΑΒΟ ΜΑΤΑΠΑΣ Ή ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΤΑΙΝΑΡΟΝ - ΜΕΓΑΛΟ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΓΥΘΕΙΟΥ - ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

ΛΙΜΑΝΙ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ - ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

ΓΡΑΜΒΟΥΣΑ ΧΑΝΙΩΝ ΚΡΗΤΗΣ - ΜΕΓΑΛΟ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΛΙΜΑΝΙ - Η ΚΟΙΝΗ ΕΣΤΙΑΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΕΙΡΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕ ΤΟ ΜΕΛΗΤΕΡΟ ΜΠΕΛΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Τα πληρώματα των καραβιών, όταν έπλεαν σε ελληνικές θάλασσες, ήταν σε συνεχή ετοιμότητα· οποιοδήποτε πλοίο εντόπιζαν στον ορίζοντα επιχειρούσαν να το αποφύγουν, ακόμη κι αν είχε φιλική σημαία. Άλλωστε ήταν γνωστό το τέχνασμα των πειρατών να υψώνουν παραπλανητικά τη σημαία κάποιας γνωστής ναυτικής χώρας.
Πάντως τα πειρατικά πλοία συχνά υπερείχαν από τα άλλα σε δύναμη και σε πλήρωμα. Οι πειρατές χρησιμοποιούσαν μικρά σχετικά σκάφη, με μέσο όρο σαράντα κανόνια αλλά με πλήρωμα πολυάριθμο. Οι «φούστες», μικρά και ευκίνητα πλοία, που εξορμούσαν από τη Β. Αφρική, χαρακτηρίζονται από τον Κ. Σάθα στον πρόλογο του στο Χρονικό του Γαλαζειδίον ως «πλοία του Σατανά».

Σ’ όλα τα νησιά και στις παράκτιες περιοχές υπήρχαν παρατηρητήρια, «βιγλαριά», απ’ όπου οι «βιγλάτορες» παρακολουθούσαν τα καράβια που πλησίαζαν στη στεριά, Μόλις διέκριναν κάποιο πλοίο, την ημέρα ειδοποιούσαν τον πληθυσμό υψώνοντας, συνήθως, κάποια σημαία και τη νύχτα έριχναν αναμμένους δαυλούς. Βέβαια κάτι ανάλογο έκαναν και οι πειρατές στα δικά τους μέρη, αλλά, κατά κανόνα, όχι για να προφυλαχτούν από κάποιον εχθρό παρά για να ληστέψουν κάποιο ανυποψίαστο καράβι.

ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΣΕ ΣΤΕΡΙΑΝΟ ΚΑΡΑΟΥΛΙ ΑΡΠΑΓΗΣ ΠΛΟΙΑΡΙΟΥ

Ο Κυρ. Σιμόπουλος καταχωρεί στο έργο του “Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα” ένα δημοτικό τραγούδι από τη συλλογή του Γ. Ιωάννου, που δείχνει την οργή και την αγανάκτηση των Ελλήνων για όσα υφίστανται από τη θηριωδία και την αρπακτικότητα των πειρατών.

” Ήλιε που βγαίνεις το ταχύ, σ’ ούλον τον κόσμον δούδεις,
σ’ ούλον τον κόσμο ανάτειλε, σ’ ούλη την οικουμένη
στω Μπαρμπαρέσω τις αυλές, ήλιε μην ανατείλεις.
Κι αν ανατείλεις, ήλιε μου, να γοργοβασιλέψεις,
γιατί έχουν σκλάβους έμορφους, πολλά παραπονιάρους
και θα γραθούν οι γιαχτίδες σου πο τω σκλαβώ τα δάκρυα. “

Είναι γεγονός ότι κατά την περίοδο της τουρκικής κατάκτησης επιδίδονται στην πειρατεία, στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, άνθρωποι κάθε εθνικότητας και θρησκεύματος’ ανάμεσα τους και οι Έλληνες, Οι πιο φημισμένοι ήταν οι Μανιάτες. Τη Μάνη την ονόμαζαν Μεγάλο Αλγέρι. Τον 18ο αι. η Μάνη αποκλειστικά ζει από τις πειρατικές επιδρομές. Αν και τα πλοία τους κάποιοι σύγχρονοι τους τα χαρακτηρίζουν «σαπιοκάραβα», η δράση τους είναι γνωστή ήδη από τον προηγούμενο αιώνα. Όταν δεν ταξιδεύουν με τα καράβια τους, ενεδρεύουν κρυμμένοι στους βράχους των ακτών της Μάνης περιμένοντας να παρασυρθεί κάποιο καράβι στην ακτή από την κακοκαιρία. Λέγεται ότι ακόμη και οι Μανιάτες κληρικοί έπαιρναν μέρος σ’ αυτές τις επιχειρήσεις. Στα τέλη μάλιστα του 18ου αι. οργάνωσαν επιδρομή ενάντια στην Αμοργό και την κατέλαβαν.

ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ

Ο νεαρός κουρσάρος απ’ το Οίτυλο της Μάνης
(δημώδες)
<<Για κούρσο ετοιμάζομαι, ρε μάνα για να πάω,
τον κίνδυνο μοιράζομαι, δεν έχω τι να φάω.
Η φτώχεια με κατάντησε, τα πλοία να κουρσεύω,
να περπατώ στα κύματα, εχθρούς μου να μαγεύω.
Αφήνω την σπηλιάκα μου, και την αητοφωλιά μου,
μαζί με τα συντρόφια μου, και την αρματωσιά μου.
Ξανοίγομαι στα πέλαγα, στης βάρκας μου το χάδι,
και σαν γυρνώ στο Βοίτυλο, την κουβαλά καράβι.
Ανθρώπους δεν σκοτώνουμε, πεθαίνουν απ’ τον τρόμο,
άλλοι βουτούν στην θάλασσα ανοίγοντας τον δρόμο.
Και το καράβι παρατούν, στα χέρια τα δικά μας,
και ‘μεις ανοίγουμε πανιά, να πάμε στην σπηλιά μας.
Την κουρελού να στρώσουμε, και φως με την λυχνάρα,
τον κούρσο να μοιράσουμε, χωρίς φωνή κι αντάρα.
Η φτώχεια τους κατάντησε, τα πλοία να κουρσεύουν,
ολημερίς στα πέλαγα, τον κούρσο τους γυρεύουν.
Αν τύχη και με πάρουνε τα όπλα των εχτρών μου,
στο Βοίτυλο μη κλάψουνε, στους πύργους των δικών μου.
Από μικροί ‘μεις μάθαμε, θάνατο ν’ αψηφάμε,
και μες την μάνα θάλασσα, να ζήσουμε ζητάμε.
Εκεί θ’ αφήσω την πνοή, που μου ‘δωσε η φύση.
και το ταλαίπωρο κορμί, τα ψάρια θα ταΐσει.Η θάλασσα αντρειεύεται
κι όλο παλεύει με τους βράχους
έτσ’ αντρειεύομαι κι εγώ
κι όλο παλεύω με τους Βλάχους
και τα βουνά αντρειεύονται
κι όλο παλεύουν με τα χιόνια
ετσά κι εγώ με τους οχτρούς
θα αντρειεύομαι αιώνια
και η Τουρκιά δεν πάτησε,
σ’ ούλη της Μάνης τα χωριά
τί άλλο καλό δεν μάθαμε,
πιο κάλιο από την λευτεριά.>>
Πρόκειται για παραδοσιακό μανιάτικο τραγούδι που τραγουδιόταν
πριν από τετρακόσια χρόνια από Μανιάτες πειρατές.

Μέσα στο 18ο αι. οι ρωσοτουρκικοί πόλεμοι και οι εξεγέρσεις των Ελλήνων, απόρροια των πολέμων, ώθησαν κι άλλους Έλληνες στην πειρατεία. Μετά τα Ορλωφικά και λίγο αργότερα, όταν ο Λάμπρος Κατσώνης μ’ ένα στολίσκο πειρατικό γίνεται ο εφιάλτης των Τούρκων, πολλά πειρατικά πλοία στο Αιγαίο είναι Ελληνικά.

Όπως φαίνεται, την περίοδο της τουρκικής κατάκτησης, η πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες είναι μία κατάσταση μόνιμη. Για όσα όμως υπέφεραν οι ελληνικοί πληθυσμοί ευθύνη έχουν και οι χριστιανικές δυνάμεις της Ευρώπης. Η στάση που κράτησαν, ως ένα βαθμό, νομιμοποιούσε τη δραστηριότητα των πειρατών, αφού κατά καιρούς είχαν συναλλαγές με τους πειρατές. Η Βενετία φερ’ειπείν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Ηρακλείου από τους Τούρκους είχε στρατολογήσει πειρατές για να αμυνθεί. Οι Ρώσοι, όταν κατέβηκαν στο Αιγαίο (18ος αι.), είχαν επανδρώσει τα πλοία τους και με πειρατές από τη Μάνη, την Πρέβεζα και άλλες περιοχές. Ευρωπαίοι διπλωμάτες φανερά συναλλάσσονταν με ομοεθνείς τους, συνήθως, πειρατές. Ο Π. Ζερλέντης υποστηρίζει ότι Ιησουΐτες και Καπουτσίνοι εμπλέκονταν στην πειρατεία. Καθολικοί ιερείς δέχονται ως προσφορές για τις εκκλησίες πειρατικές λείες και ομόθρησκους τους πειρατές τους ενταφιάζουν στους περιβόλους των ναών.

ΜΠΡΙΚΙ - ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΕΥΚΙΝΗΤΟ - ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ

Σημαντική πτυχή του φαινομένου, που αιτιολογεί εν μέρει και την έκταση που πήρε η πειρατεία στα χρόνια της τουρκικής κατάκτησης, είναι οι συναλλαγές πειρατών και εμπόρων, ντόπιων και μη. Η εκποίηση της λείας απέφερε τεράστια κέρδη στους εμπόρους, αλλά διατηρούσε σε υψηλά επίπεδα και τις πειρατικές επιδρομές, εφ” όσον υπήρχαν αγοραστές. Η Κίμωλος και η Μήλος ήταν νησιά όπου πραγματοποιούνταν τέτοιου είδους συναλλαγές. Το ίδιο όμως γινόταν και αλλού. Το Αλγέρι τον 16ο αι. είχε πληθυσμό 100.000 που ζούσε αποκλειστικά από την πειρατεία. Ακόμη ήταν μονίμως εγκαταστημένοι εκεί έμποροι από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

ΤΟ ΑΛΓΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΚΜΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ

ΓΝΩΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

• Το 18ο και στις αρχές του 19ου αιώνα η πειρατεία οργίαζε κυριολεκτικά. Εδώ θα παρακολουθήσουμε τη σχετική καταστρεπτική δράση της στο Αιγαίο.
• Η Νάξος, ως το μεγαλύτερο Κυκλαδονήσι και σχετικά πλουσιότερο, κυρίως στην κτηνοτροφία, δοκίμασε τις συχνότερες επιθέσεις τους.
• Στην Αστυπάλαια παίχθηκε μια από τις πιο δραματικές σκηνές της ιστορίας της πειρατείας στο Αιγαίο. Σε επιδρομή του Εξωμότη πρώην χριστιανού πειρατή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, από την Μυτιλίνη, Ολόκληρος ο πληθυσμός του νησιού, για δεύτερη φορά στην ιστορία του, ολοκληρωτικά αφανίζεται.
• 1724, 24 Οκτωβρίου: «Ερχόμενος ο καραβοκύρης ο Παναγιώτης της Περέτας με την σακολέβαν εις την Αξίαν, έτυχε από ριζικόν ανάμεσα την Μύκονον και την Αξίαν και τους έπιασε και τους σκλάβωσε ο Καπετάν Τζουανίνος με το καράβιν του και καπετάν Αντώνης με μιαν ταρτάνα και τους επήρεν ό,τι κι αν είχαν άσπρα, πράμα και τα ρούχα τους και τους άφησαν το καΐκι με τους ανθρώπους γυμνούς και ήλθαν εδώ εις την Αξίαν καθώς όλοι τους είδασιν».
• 1808, 15 Δεκεμβρίου: «Νύχτα επιτεθήκανε οι σπαντίδοι σ’ ένα άλλο καΐκι του Μιχελή Ρεΐζη, λίγο έξω από την Τήνο, ενώ αρμένιζε για την Αξία. Οι κουρσάροι σέρνοντας κατόπιν το πλεούμενο, φτάσανε στην Αντίπαρο. Εκεί ληστέψανε όλους τους επιβάτες του και δεν τους άφησαν παρά μόνον την ψυχήν και τα παλαιόρουχα που φορούσαν».
• Ναξία, 1816, 2 Απριλίου: «Ένα άλλο κουρσάρικο με Μανιάτες πειρατές σε επιδρομή του στη Σκινούσα αιχμαλωτίζει μια βάρκα με το πλήρωμά της και την οικογένεια του Γιωργάκη Μπαρδάκα, σούδιτου Ρώσου, σαν ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για τη Νάξο. Ξεγυμνώνουν τον Μπαρδάκα με τη συντροφιά που έρχεται στη Χώρα της Νάξου» (Bislut, «Archipelagus turbatus», Istanbul 1982).
• Από ανέκδοτο ημερολόγιο του αγγλικού προξενείου στη Νάξο στα 1811 μαθαίνουμε για το Γάλλο κουρσάρο Τζουστινιάνι και τη δράση του στη Νάξο. Ο κουρσάρος Tζουστινιάνι, σύμφωνα με επιστολή τής 30ής Ιουλίου του 1812 κάποιου Αξιώτη, «τρεις μήνες εδώ κατακαθητός με τα αρμαμέντα του και πιάνει και ψηλαφά τα γράμματα -σαν να ήταν κύριος πλέον του τόπου, καθώς θέλετε πληροφορηθεί εις πλάτος από τα γράμματα όπου σας στέλνω με τον κουρσαμένον πραγματευτήν ονόματι Εμμανουήλ Σεργόπουλον και εκ στόματος του Mr Cardrigt, πραγματευτού Εγγλέζου, όπου εκουρσάθη ωσαύτως απ’ έξω από την Μήλον από ένα άλλον κουρσάρικον με παντιέρα ιτάλικα…».
• 1734, Πάρος. Υπήρξαν περιπτώσεις κουρσάρων και πειρατών που βαριεστημένοι από την πειρατική ζωή, αποφάσιζαν, αφού παντρεύονταν στα νησιά, να ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους ήσυχα και ειρηνικά. Για να νομιμοποιήσουν όμως αυτόν τον αποχρωματισμό τους, ιδιαίτερα οι πειρατές, έπρεπε να εφοδιαστούν με κατάλληλο έγγραφο από τη νοταρία του τόπου τους. Τέτοια έγγραφα έχουμε αρκετά των ετών 1734, 1741, 1744 κ.ά.
• Σύρος, 1720. Στα 1720 «οι επιδραμόντες κουρσάροι επέτυχον να συλλάβουν τον παρεπιδημούντα τότε επί της νήσου καδήν και η Κοινότης ηναγκάσθη τους μεν κουρσάρους να ταΐσει και να περιποιηθεί, να εξαγοράσει δε τα ενδύματα του καδή χωρίς όμως να εξαγοράσει και τον ίδιον».
• Στα 1723 οι Συριανοί πιάνουν αιχμαλώτους δύο κακότροπους σπαντίδες (πειρατές) και τους στέλνουν στους Τούρκους, σύμφωνα με τις διαταγές που είχαν. Δεν έστειλαν όμως μαζί και τα όπλα τους και οι Τούρκοι τους απείλησαν να τα στείλουν αμέσως. Πολλές φορές οι Συριανοί βοηθούσαν τους Φράγκους κουρσάρους σε βάρος των Τούρκων κι αυτό φυσικά οι Τούρκοι δεν τ’ άφηναν ατιμώρητο.
• Από έγγραφο της 23ης Ιανουαρίου 1723, μαθαίνουμε ότι ο καραβοκύρης Κωνσταντίνος Βουτζίνος «όπου επήγαινε στο ταξίδι στην Αξιά επιάστηκε από τους αναθεματισμένους τους κουρσάρους και τους έγδυσαν και τους τραβούσαν έως τις Δήλες».
• Σε άλλο έγγραφο αναφέρονται τα ακόλουθα: «Όμως με το να ευρεθούνε οι καταραμένοι οι κουρσάροι στο δρόμο τσ’ επιάσανε και τις εγδύσανε και χαθήκανε και τ’ άσπρα. Παρεκτός είχεν του γράψει η λεγομένη Νικολέττα να μην κακοκαρδίζεται πως εχαθήκανε τ’ άσπρα εωσότις η ζημία είναι δική της. Πολλάκις δε οι συλλαμβανόμενοι εδουλώνοντο και διά την εξαγοράν των εχρεούντο οι οικείοι των μεγάλα ποσά ή παρέμενον σκλάβοι επί έτη. Οι κάτοικοι της πτωχής νήσου μας καθ’ όλην την διάρκειαν της τουρκοκρατίας εβίωσαν υπό την διαρκήν απειλήν πειρατών, κουρσάρων και πάσης φύσεως κλεπτών, κακοποιών και επιδρομέων καθιστώντας την διαβίωσίν των πολύ περισσότερον δραματικήν παρ’ όσον αυτή αύτη η τουρκική δεσποτεία».
• Στους πρώτους μήνες του Ρωσοτουρκικού πολέμου παρατηρήθηκε έντονη πειρατική δράση στο Αιγαίο. Οι κυριότεροι πειρατές ήταν την εποχή αυτή οι Σφακιώτες και οι Αλβανοί, που μαζί επιτέθηκαν στα 1770 στη Σύρο. Την επιδρομή αυτή περιγράφει ο ιστορικός της Σύρου, πατέρας Δελλαρόκας.
• Στα 1771 ο τρομερός πειρατής, η φοβερή μάστιγα της εποχής, ο λήσταρχος Μητρομάρας, ο ατρόμητος, με 32 Αλβανούς προέβη σε επιδρομή κατά της Σύρου για να τη λεηλατήσει. Πληγώθηκε όμως από το νέο Αντ. Ρώσση και υποχρεώθηκε να φύγει.
• Το 1772 ο ρωσικός στόλος καταδίωξε συστηματικά τους πειρατές, που για ένα διάστημα φάνηκε να έχουν εξαφανιστεί…
• Πολλά έγγραφα αναφέρονται σε διάφορες πειρατικές επιδρομές σε απόμερους κάβους. αλλά και μες στο ίδιο το λιμάνι της Σύρου. Διάφοροι πειρατές και κουρσάροι άρπαζαν πλοία με το φορτίο τους και τα μεταπουλούσαν κατόπιν στους κατοίκους του νησιού ή σε διάφορους καραβοκύρηδες, συνελλάμβαναν αιχμαλώτους Τούρκους για να πάρουν κατόπιν λύτρα για την εξαγορά τους και γενικότερα λεηλατούσαν το νησί ανάλογα με τα γούστα τους.
• Με έγγραφο της 28ης Ιουλίου 1781 οι επίτροποι της Σύρου παρακαλούν τον Δημητράκη Μαυρογένη, βοεβόδα της Μυκόνου, να πληροφορήσει τον καπουδάν πασά, πως στις 28 Ιουλίου του 1781 Μαλτέζοι πειρατές απήγαγαν από το λιμάνι της Σύρας ένα σαμπίκο κρητικό, φορτωμένο σαπούνι και λάδι, σε συνεννόηση και με τις πλάτες των Τούρκων.
• Στις 19 Νοεμβρίου 1787, η Σύρος διατρέχει νέο κίνδυνο λεηλασίας και καταστροφής της από Καρυστινούς και άλλους πειρατές. Γι’ αυτό οι κάτοικοί της στέλνουν εσπευσμένα επιστολή προς τους Τούρκους ζητώντας την προστασία του νησιού τους από τους πειρατές.
• Στις 23 Φεβρουαρίου του 1795, ωστόσο, ο Τούρκος καπετάνιος Αλής συγκρούστηκε με Μαλτέζους πειρατές, πάλι μες στο λιμάνι της Σύρου, με αρκετές απώλειες κι από τα δύο μέρη.
• Οι επιδρομές των κουρσάρων στη Σύρο, καθώς και στα γύρω ξερονήσια, ήταν συχνές και καταστροφικές. Άρπαζαν και λεηλατούσαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, κυρίως ζώα, πλεούμενα, έγδυναν σπίτια, σκότωναν ανθρώπους. Από έγγραφο της 31ης Μαρτίου 1811 μαθαίνουμε πώς «ο Συριανός έμπορος Λινάρδος Βαμβακάρης αγόρασε σε πλειστηριασμό από έναν κουρσάρο στο λιμάνι της Σύρου μια μπομπάρδα φορτωμένη κρασί και πώς στη συνέχεια ένα εγγλέζικο μπρίκι μπαίνοντας στο λιμάνι της Σύρου και βρίσκοντας την κουρσεμένη μπομπάρδα, την κατέλαβε και τη ρυμούλκησε στη Σμύρνη, όπου παρέπεμψε και το διαμαρτυρόμενο αγοραστή να πάει για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του».
• Ο καπουδάν πασάς συχνά έκανε την εμφάνισή του στο Αιγαίο για καταδίωξη των πειρατών. Όμως αυτό σήμαινε φορολογία των νησιωτών γι’ αυτό το σκοπό ή και καταστροφές από τους Τούρκους του πασά.
• Πολλές παραδόσεις μιλούν γι’ αυτές τις επιθέσεις και άλλες στη Σύρο. Λένε ακόμη ότι ο Αϊ-Γιώργης ήταν προστάτης της Σύρου, όπως αναφέρεται και σε σχετικό δημοτικό τους τραγούδι.
  «Αϊ μου Γιώργη φύλακα, απάντα το νησί μας
  έβγα με την κοντάρα σου γιούργιαρε τσι εχθροί μας.
  Γύρω τριγύρω στο νησί πλανάρου οι γαλιώτες κι αφνήδια μας προβαίνουσι και μας πατούν οι κλέφτες.
  Και μπένου μέσ’ τις μάντρες μας, αρνιά δεν μας αφήνουν,
  τα πιο καλά μας πράματα τα τρώσι και τα πίνουν.
  Οι Τουρκοκλέφτες είν’ αυτοί που μας εβασανίζουν
  και τη ζωή μας πολλωνώ μας τήνε υστερίζουν.
  Λυπήσου Αϊ-Γιώργη μας εμάς και τα παιδιά μας
  Και γλύτωσέ μας γρήγορα από τα βάσανά μας.
  Αϊ-Γιώργη Καππαδόκε αδικοσκοτωμένε
  και διά την πίστι του Χριστού σκληρά βασανισμένε.
  Λυπήσου ναι και μας που βλέπεις τι τραβάμε
  διαφέντεψέ μας Άγιε μας να σε δοξολογάμε».
  
• Η δραματική αυτή επίκληση της βοήθειας του προστάτη της Σύρου Αγίου Γεωργίου για τη σωτηρία των δεινοπαθούντων από τις πειρατικές επιδρομές άτυχων Συριανών δίνει μια καθαρή εικόνα του δράματος, των βασάνων, των μαρτυρίων που υφίσταντο τότε οι γεωργοί της Σύρου.
• 
  Η πειρατεία στη Σύρο, όπως και στις άλλες Κυκλάδες, σταμάτησε, όπως προαναφέραμε, στα χρόνια του Καποδίστρια με τη δραστηριότητα εναντίον τους του ναυάρχου Μιαούλη. Το στήσιμο του αγάλματός του στην ομώνυμη πλατεία της Ερμούπολης, μπροστά από το δημαρχείο, ασφαλώς δεν είναι άσχετο και με την προσφορά αυτή του Μιαούλη στη Σύρο.
•  
• Πειρατείες υφίστατο και η Αμοργός, καθώς και τα γύρω νησάκια. Είδαμε έγγραφο της 2ας Απριλίου του 1816, σύμφωνα με το οποίο ένα κουρσάρικο με Μανιάτες πειρατές, σε επιδρομή τους στη Σχοινούσσα, αιχμαλωτίζει μια ναξιώτικη βάρκα του Γιωργάκη Μπαρδάκα.
  Διάφορα έγγραφα και παραδόσεις δείχνουν πόσο υπέφερε παλιότερα το νησί της Αμοργού και τα γύρω νησάκια από τους ποικιλώνυμους πειρατές και τις ληστρικές επιδρομές τους. Η ζωή των Αμοργιανών, η τιμή και η περιουσία τους βρίσκονταν, την οποιαδήποτε ώρα, εκτεθειμένες στις άγριες διαθέσεις των ληστρικών κουρσάρων. Μια ζωή μαρτυρική, που σήμερα έμεινε πια στη μνήμη μας σαν θρύλος μακρινός και παραμύθι.
•  
• Η Φολέγανδρος στα 1715, η Κίμωλος, η Μήλος και οι άλλες Κυκλάδες υπέστησαν τα πάνδεινα από μέρους των άπληστων πειρατών και κουρσάρων, των γνωστών την εποχή αυτή ως «κλεφτοσφουγγαράδων».
•  
• «Η ετήσια επίσκεψις του ναυάρχου καπουδάν πασά εις τας Κυκλάδας -λέει ο Χ. Μουστάκας- και αι αιφνίδιαι πειρατών τινών αποβάσεις, διετήρουν τα πνεύματα εις ταραχήν τούτου δ’ ένεκεν νύκτα και ημέραν φρουροί εφ’ υψηλών σημείων της νήσου ιστάμενοι εφύλαττον τους κατοίκους, ειδοποιούντες τούτους περί της παρουσίας πειρατικού πλοίου, οπότε οι κάτοικοι έσπευδον να κλεισθώσιν εντός του Κάστρου μετά των ζώων αυτών, κλείοντες και τας πύλας».  
•  
• Η Μήλος, εξαιτίας της επίκαιρης θέσης της -πέρασμα για Σμύρνη και Πόλη- αλλά και σαν καλό αραξοβόλι κι ορμητήριο για λεηλασίες, έγινε φωλιά πειρατών τόσο ντόπιων όσο και ξένων, σ’ όλο το διάστημα του 18ου ως το 19ο αιώνα. Στο τέλος του 18ου τόσο η Μήλος όσο και η Κίμωλος είχαν μεταβληθεί σε άντρο των πειρατών οι οποίοι διέτριβον στην Κίμωλο «ως και εν Μήλω καθ’ όλον τον χειμώνα διάγοντες εν ποτοίς και ευωχίαις και πάση άλλη ασωτία και κραιπάλη».
• 
  Ο πρόξενος της Ολλανδίας στη Μήλο Ταταράκης σε επιστολές του προς τον πρεσβευτή του στην Πόλη στα 1748, 1751, 1754, 1761, 1787, 1815 διεκτραγωδεί τα βάσανα που υφίστανται οι κάτοικοι της Μήλου και ο ίδιος από τους αδίστακτους πειρατές και κουρσάρους.
  Τελικά και στη Μήλο το τελικό κτύπημα εναντίον των πειρατών δόθηκε επί Καποδίστρια από το ναύαρχο Μιαούλη.

ΓΑΛΙΟΤΑ - ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΕΥΚΙΝΗΤΟ - ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΤΩΝ

Αν στην Τουρκοκρατία η πειρατεία βρισκόταν στο απόγειο της, με την έναρξη της Επανάστασης εξαφανίζεται —τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια— όπως μας πληροφορεί ο Σπ. Τρικούπης. Η πειρατεία στα χρόνια του Αγώνα παρουσιάζει έξαρση την περίοδο κατά την οποία ο αιγυπτιακός στρατός και στόλος συμπράττει με τους Τούρκους, για να καταπνίξουν την Επανάσταση.

Ο αριθμός των ελληνικών πλοίων που επιδίδονται σε πειρατικές επιδρομές αυξάνεται σταθερά εξαιτίας της δυσμενούς τροπής που παίρνει ο Αγώνας. Στις αρχές του 1828 περισσότερα από 1.000 πλοία ασχολούνται συστηματικά με την πειρατεία και λυμαίνονται το Αιγαίο. Από τον Ελλήσποντο ως τη Ρόδο και τα ανατολικά παράλια της Πελοποννήσου οι πειρατές προκαλούν με τη δράση τους πάμπολλα προβλήματα. Αυτός τελικά που κατόρθωσε να ελέγξει την κατάσταση ήταν ο Καποδίστριας, όταν ήρθε τον Ιανουάριο του 1828 στην Ελλάδα, για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Η καταστολή της πειρατείας υπήρξε άμεση και εντυπωσιακή. Οι Δυνάμεις βέβαια πίεζαν τον Καποδίστρια σ* αυτό το θέμα, γιατί βλαπτόταν σοβαρά το εμπόριο τους. Ο κυβερνήτης οργάνωσε δύο ναυτικές μοίρες με τον Κ. Κανάρη και τον Ανδρέα Μιαούλη και με την παράλληλη δράση των ξένων στόλων κατέστρεψε τα ορμητήρια του Αιγαίου.

ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΤΣΩΝΗΣ - Ο ΚΥΝΗΓΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ - Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΝΗΣΙΩΤΙΚΟΥΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ Η ΑΝΔΡΙΩΤΙΚΗ ΡΗΣΗ <<ΚΙ΄ΑΝ Σ΄ΑΡΕΣΕΙ ΜΠΑΡΜΠΑ ΛΑΜΠΡΟ ΞΑΝΑΠΑΙΡΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΔΡΟ>>

Η δολοφονία του Καποδίστρια (1831) και η αναρχία που ακολούθησε αναζωπύρωσε τη δραστηριότητα των πειρατών, μολονότι η Ελλάδα από το 1930 ήδη άρχισε τον ελεύθερο πολιτικό της βίο, που δεν της εξασφαλίζει όμως και την ανάλογη ευνομία.

Ολοκληρώνοντας θα λέγαμε ότι, καθώς προχωρούμε μέσα στον 19ο αι., τα κρούσματα πειρατικών επιδρομών γίνονται σπανιότερα και είναι βέβαια ηπιότερης μορφής απ’ ό,τι σε προγενέστερες εποχές, γεγονός που σχετίζεται με την αρτιότερη κρατική οργάνωση αλλά και με τον εκσυγχρονισμό της ναυτιλίας.

36.553800 26.312256

Read more »

Piracy in the Mediterranean The Maniot Pirates

Pirates have held a fascination for lovers of adventure for many years – well before the cinema screen brought such dashing heroes as Errol Flynn and Johnny Depp’s charismatic portrayal of Captain Jack Sparrow into our hearts and minds.

There is something exciting about the lure of a pirate that stirs the blood and creates idealistic images of dashing rogues and stolen romance. All fed by novels and movies of daring-do and breathtaking, exciting adventures of course.

The reality of pirates – corsairs, privateers, buccaneers – whatever title you want to give them – is somewhat different. Most were violent, murdering thugs out for all they could get for as little trouble as possible.  And piracy is still rife, especially in the Eastern Seas around Somalia; Pirates are not made-up characters of novels and movies, they are real and very much in business.

This book, which is wonderfully written, sets out to explore this less than pleasant realistic side of piracy on the High Seas, concentrating on the area around Greece and the Greek Islands. The Caribbean has always been regarded as the main hunting ground for pirates, but the Mediterranean has had its own share of notoriety. It made a pleasant change to discover facts and detail of a different part of the world.

This is a book to be enjoyed, and devoured – I’m sure you will learn something you did not know  about pirates and piracy. I certainly did!

Helen Hollick
Author of the Sea Witch Series of pirate-based adventure-fantasy novels, and historical fiction (Pendragon’s Banner Trilogy, Harold the King, etc)
www.helenhollick.net

Read more »

Η πρώτη κριτική για το βιβλίο "ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΣΤΗ ΜΑΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ"

Αν και το θέμα της πειρατείας έχει δώσει τροφή για πολλές ταινίες επικού συνήθως περιεχομένου, ενίοτε και κωμικού, δεν έχει γίνει καμία αναφορά – εκτός ίσως από το βιβλίο του Ιουλίου Βερν «Οι πειρατές του Αιγαίου» - στην πειρατεία στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στην περιοχή της Μάνης.

Στο βιβλίο αυτό δίδονται σπάνια στοιχεία για πολλούς πειρατές «Ρενεγκάντο», που σημαίνει «Αποστάτης» ή «Προδότης» και είναι οι εξισλαμισθέντες Χριστιανοί (Έλληνες και άλλοι) πειρατές, οι οποίοι έδρασαν κάτω από την προστασία του Σουλτάνου.
Υπάρχουν, επίσης, πληροφορίες για την Πειρατεία, που ασκούσαν οι Ιππότες της Μάλτας (Ιωαννίτες) με έδρα τον πρώτο καιρό το νησί της Ρόδου, καθώς και διάφοροι άλλοι από πολλά Χριστιανικά κράτη, όπως οι Ντε Χοκινκούρ, Ντε Τεμερικούρ, Ντε Κρεβελιέ, Άντζελο Μαρία Βιτάλι και άλλοι.

Το μεγαλύτερο μέρος όμως του βιβλίου είναι αφιερωμένο στην πειρατεία στην Μάνη (Ναυτική και Χερσαία), καθώς και στα οφέλη που απέφερε αυτή μακροπρόθεσμα για την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αυτά ήταν πολυποίκιλα, από την εκπαίδευση των πληρωμάτων, τα οποία με αυτόν τον τρόπο διατηρούνταν ετοιμοπόλεμα, μέχρι την εξασφάλιση των τεραστίων οικονομικών πόρων που απαιτούνταν για την δημιουργία του μεγάλου Ελληνικού Εμπορικού Στόλου.

Γίνεται επίσης αναφορά σε πολλούς Μανιάτες πειρατές, όπως οι Λιμπεράκης Γερακάρης, Μιχάλης Κανιάτης (Μιχελής), Σαμπάτης Λέκκας, Δημήτριος Καλκαντζής, οι Τρουπάκηδες, οι Ρίτσοι, οι Κουτσουλιέρηδες και πολλοί άλλοι.

Πιστεύουμε λοιπόν, ότι το βιβλίο αυτό πρέπει να διαβασθεί, όχι μόνο για τα στοιχεία και τις υπέροχες φωτογραφίες τους σε μορφή γκραβούρας, αλλά και γιατί είναι ένα αδιάσειστο αποδεικτικό στοιχείο ότι οι Έλληνες δεν δεχθήκαμε παθητικά και χωρίς αντίδραση την τουρκική κατάκτηση και ότι η Επανάσταση του ’21 δεν ήταν η μόνη αλλά η πλέον αποτελεσματική.

158 σελίδες
εκδόσεις Αδούλωτη Μάνη (2010)

 

 

Read more »

Pirates of the Caribbean: Armada of the Damned

Ένα νέο πειρατικό Action RPG έρχεται στις οθόνες σας. Ανοίξτε ένα μπουκάλι ρούμι και...ετοιμαστείτε!

To Pirates of the Caribbean: Armada of the Damned θα βασίζεται στην γνωστή τριλογία Πειρατές της καραϊβικής, αλλά όχι σε κάποια ταινία της σειράς. Δημιουργός του είναι η Propaganda Games, κατασκευάστρια εταιρεία του Turoc reboot. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί τον κόσμο των πειρατών της καραϊβικής, αλλά τα γεγονότα διαδραματίζονται πολύ πιο πριν από την πρώτη ταινία. Η εταιρεία παραγωγής σε συνεργασία με την Disney, έχουν διαθέσει αρκετό χρόνο και ανθρώπινο δυναμικό για να διασφαλίσουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Σενάριο
Το Pirates of the Caribbean: Armada of the Damned περιστρέφεται γύρω από ένα νέο ήρωα, τον Sterling, ένα νεαρό τυχοδιώκτη με όνειρο την φήμη, την περιπέτεια και το χρυσάφι. Κατά έναν περίεργο τρόπο, ο Streling χάνει την ζωή του στο πρώτο του ταξίδι στην Καραϊβική, αλλά ορισμένες υπερφυσικές δυνάμεις του δίνουν μία δεύτερη ευκαιρία στον κόσμο των ζωντανών, για να εκπληρώσει την μοίρα του.

Εξέλιξη χαρακτήρα
Η ιδέα του "επιλέγω τη μοίρα μου" παίρνει τον κεντρικό ρόλο όπως και στο Fable. Θα έχετε δηλαδή την δυνατότητα να επιλέξετε αν o Sterling θα εξελιχθεί σε θρυλικό ήρωα ή κακεντρεχή πειρατή! Αν κι αυτή η επιλογή είναι καθοριστική (δεν μπορείτε να παίξετε τις δύο πλευρές ταυτόχρονα), το gameplay θα παραμείνει ευέλικτο. Με απλά λόγια, θα μπορείτε να κάνετε «καλό» ή «κακό» περιστασιακά, έστω κι αν η απόφαση αυτή αντιτίθεται στην αρχική επιλογή σας. Ανάλογα με την επιλογή που θα κάνετε, δε θα αλλάζει μόνο το σενάριο αλλά η φωνή, η εμφάνιση, o χαρακτήρας και οι επιθέσεις του Sterling.

Μάχες
Στο Armada of the Damned, οι μάχες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, στις σώμα με σώμα και στις ναυμαχίες. Όσον αφορά τις μάχες εξ’ επαφής, ο Sterling θα διαθέτει δύο επιθέσεις, μια γρήγορη και μια βαριά. Ανάλογα με τον συγχρονισμό και τον συνδυασμό των επιθέσεων, θα έχετε την δυνατότητα να εκτελέσετε θανατηφόρα combos, ενώ θα υπάρχουν κινήσεις αποφυγής, αλλά και διάφορες ειδικές δυνάμεις ανάλογα με το μονοπάτι εξέλιξης χαρακτήρα που θα επιλέξετε. Θα αναβαθμίζετε τον χαρακτήρα σας με επιπλέον κινήσεις, ανάλογα με το experience που θα έχετε συλλέξει.

Το δεύτερο τμήμα της μάχης, επικεντρώνεται στον πόλεμο μεταξύ πλοίων και είναι ένα ακόμα βασικό στοιχείο του παιχνιδιού. Θα μπορείτε να επιτεθείτε στο κατάστρωμα, στα πανιά ή στο πλήρωμα του εχθρικού πλοίου με σκοπό να το βουλιάξετε, να μπλοκάρετε την κυκλοφορία του ή να το αποδυναμώσετε. Ακόμη και στις ναυμαχίες, ο Sterling έχει ειδικά ταλέντα που θα σας βοηθούν να κατατροπώσετε τους αντιπάλους σας ευκολότερα.

Διάρκεια ζωής
Στον κόσμο των πειρατών θα είστε σε θέση να ερευνήσετε όλες σχεδόν τις περιοχές της καραϊβικής, συμπεριλαμβανομένων των Tortuga και Port Royale (που υπάρχουν και στις ταινίες) αλλά και κρυφές σπηλιές ή διάσημους εμπορικούς δρόμους. Σύμφωνα με τους προγραμματιστές, ο νέος τίτλος της Propaganda games θα μπορούσε να διαρκέσει έως και 100 ώρες, αν αποφασίζατε να αντιμετωπίσετε όλες τις διαθέσιμες αποστολές της πλευράς που επιλέξατε.

Κυκλοφορία
Η εταιρεία έχει προγραμματίσει να κυκλοφορήσει το παιχνίδι στις αρχές του επόμενου έτους για PC, PS3 και Xbox 360. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για μία πιο ολοκληρωμένη άποψη, αλλά με το πρώτο δείγμα γραφής του, δείχνει ελπιδοφόρο σε σχέση με άλλες μεταφορές ταινίας σε παιχνίδι.

Ανδρέας Μπακάλης
http://www.gameworld.gr

Read more »

Nassau Stronghold of Pirates

Nassau is the capital, largest city, and commercial centre of the Commonwealth of The Bahamas. The city has a population of 260,000 (2008 census), nearly 80 percent of the entire population of The Bahamas (330,000). Lynden Pindling International Airport, the major airport for The Bahamas, is located about 16 kilometres (9.9 mi) west of Nassau city centre, and has daily flights to major cities in the United Kingdom, United States, Canada and the Caribbean. The city is located on the island of New Providence, which functions much like a federal district. While there is no local government, it is governed directly as an administrative division of the national government. Nassau is considered a historical stronghold of pirates.[1]

Nassau's modern growth began just over 200 years ago with the influx of thousands of American Loyalists and enslaved Africans to The Bahamas following the American War of Independence. Many of them settled in Nassau (the then and still commerce capital of The Bahamas) and eventually came to outnumber the original inhabitants.

As the population of Nassau grew, so did the built-up areas. Today the city dominates the entire island and its satellite, Paradise Island. However, until the post-Second World War era, the outer suburbs scarcely existed. Most of New Providence was uncultivated bush until the loyalists came in the 1780s and established several plantations such as Clifton and Tusculum. When the British abolished the international slave Trade in 1807, thousands of liberated Africans freed from slave ships by the Royal Navy were settled on New Providence (at Adelaide, Gambier, Carmichael and Sandiland) and other islands. The largest concentration of blacks lived in the "Over-the-Hill" suburbs of Grants Town and Bain Town behind the city of Nassau, while most of the whites lived on the island's northern coastal ridges.

Nassau was formerly known as Charles Town; it was burned to the ground by the Spanish in 1684, but later rebuilt and renamed Nassau in 1695 in honour of the Dutch prince who became William III of England and Ireland from the Dutch House of Orange-Nassau.[2] In 1703 Spanish and French allied forces briefly occupied Nassau.

By 1713, the sparsely settled Bahamas had become a pirate haven for pirate chieftains Thomas Barrow and Benjamin Hornigold proclaimed Nassau a pirate republic, establishing themselves as "governors", and were joined by Charles Vane, Calico Jack Rackham, and Edward Teach, the infamous "Blackbeard", along with women pirates such as Anne Bonny and Mary Read.

In 1718, the British sought to regain control of the islands and appointed Captain Woodes Rogers as Royal governor. He successfully clamped down on the pirates, reformed the civil administration and restored commerce. Rogers cleaned up Nassau and rebuilt the fort, even going as far to use his own money to try to overcome problems. In 1720 the French made an unsuccessful attempt to capture Nassau.
Atlantis Resort dominates the Skyline of Nassau and it is the first high rise building ever constructed in the country

In 1776 the Battle of Nassau resulted in a brief occupation by the Americans during the American War of Independence: in 1778 an overnight invasion saw the Americans leaving with ships, gunpowder and military stores after remaining in Nassau for only two days. In 1782 Spain captured Nassau for the last time when Don Juan de Cagigal, governor-general of Cuba attacked New Providence with 5000 men. An American loyalist named Andrew Deveaux set forth to recapture Nassau with only 220 men and 150 muskets to face a force of 600 trained soldiers. Deveaux forced the Spanish to surrender on April 17, 1783, without a single shot fired. This marked the last time that a foreign flag was to fly over the Bahamian capital.

Lord Dunmore governed the colony from 1787 to 1796 and oversaw the construction of Fort Charlotte in Nassau.

Read more »

Bahamas The Pirate Base

The Bahamas officially the Commonwealth of The Bahamas, is an English-speaking country consisting of 29 islands, 661 cays, and 2,387 islets  (rocks). It is located at the north-east of the Caribbean Sea in the Atlantic Ocean north of Cuba, Hispaniola  (Dominican Republic and Haiti) and the Caribbean Sea, northwest of the Turks and Caicos Islands, and southeast of the United States of America (nearest to the state of Florida). Its total land area is almost 14 000 km², with an estimated population of 330,000. Its capital is Nassau.

Originally inhabited by Arawakan Taino people, The Bahamas were the site of Columbus' first landfall in the New World in 1492. Although the Spanish never colonised The Bahamas, they shipped the native Lucayans (as the Bahamian Taino settlers referred to themselves) to slavery in Hispaniola. The islands were mostly deserted from 1513 to 1650, when British colonists from Bermuda settled on the island of Eleuthera.

The Bahamas became a Crown Colony in 1718 when the British clamped down on piracy. Following the American War of Independence, thousands of pro-British loyalists and enslaved Africans moved to The Bahamas and set up a plantation economy. The slave trade was abolished in the British Empire in 1807 and many Africans liberated from slave ships by the Royal Navy were settled in The Bahamas during the 19th century. Slavery itself was abolished in 1834 and the descendants of enslaved and liberated Africans form the bulk of The Bahamas's population today.


Taino people moved into the uninhabited southern Bahamas from Hispaniola and Cuba around the 11th century AD. These people came to be known as the Lucayans. There were an estimated 30,000+ Lucayans at the time of Columbus's arrival in 1492. Christopher Columbus's first landfall in the New World was on an island named San Salvador (known to the Lucayans as Guanahani), which is generally accepted to be present-day San Salvador Island, (also known as Watling's Island) in the southeastern Bahamas.

An alternative theory holds that Columbus landed to the southeast on Samana Cay, according to calculations made in 1986 by National Geographic writer and editor Joseph Judge based on Columbus's log. Evidence in support of this remains inconclusive. On the landfall island, Columbus made first contact with the Lucayans and exchanged goods with them.

The Spaniards who followed Columbus depopulated the islands, carrying most of the indigenous people off into slavery. The Lucayans throughout The Bahamas were wiped out by exposure to diseases to which they had no immunity.[5] The smallpox that ravaged the Taino Indians after Columbus's arrival wiped out half of the population in what is now The Bahamas.[6]

It is generally assumed that the islands were uninhabited by Europeans until the mid-17th century. However, recent research suggests that there may have been attempts to settle the islands by groups from Spain, France, and Britain, as well as by other Amerindians. In 1648, the Eleutherian Adventurers migrated from Bermuda. These English Puritans established the first permanent European settlement on an island which they named Eleuthera—the name derives from the Greek word for freedom. They later settled New Providence, naming it Sayle's Island after one of their leaders. To survive, the settlers resorted to salvaged goods from wrecks.

In 1670 King Charles II granted the islands to the Lords Proprietors of the Carolinas, who rented the islands from the king with rights of trading, tax, appointing governors, and administering the country.[7]
[edit] 18th century

During proprietary rule, the Bahamas became a haven for pirates, including the infamous Blackbeard. To restore orderly government, The Bahamas were made a British crown colony in 1718 under the royal governorship of Woodes Rogers, who, after a difficult struggle, succeeded in suppressing piracy.[8] In 1720 he led local militia to drive off a Spanish attack.

During the American War of Independence, the islands were a target for American naval forces under the command of Commodore Ezekial Hopkins. The capital of Nassau on the island of New Providence was occupied by US Marines for a fortnight.

In 1782, following the British defeat at Yorktown, a Spanish fleet appeared off the coast of Nassau, which surrendered without a fight.

After American independence, some 7,300 Loyalists and their slaves moved to the Bahamas from New York, Florida and the Carolinas. These Americans established plantations on several islands and became a political force in the capital. The small population became mostly African from this point on.

The British abolished the slave trade in 1807, which led to the forced settlement on Bahamian islands of thousands of Africans liberated from slave ships by the Royal Navy. Slavery itself was finally abolished in the British Empire on August 1, 1834.

Read more »